در تقویم ورق می‌خوریم و به چهاردهمین روز از اردیبهشت می‌رسیم ، روزی از هفته  گرامیداشت مقام معلم . سینمای ایران در طول دهه‌های گذشته، بارها به سراغ این قشر شریف رفته است، اما برخی آثار به دلیل نگاه واقع‌بینانه و جسورانه خود، جایگاهی ابدی در حافظه جمعی ما پیدا کرده‌اند. یکی از این آثار ماندگار، فیلم سینمایی دبیرستان به کارگردانی اکبر صادقی است که امروز از قاب تلویزیون میهمان خانه‌های شما خواهد بود. این فیلم که محصول سال‌های میانی دهه شصت است، تنها یک درام ساده مدرسه‌ای نیست، بلکه روایتی از رستاخیز یک انسان و تلاش او برای نجات نسل جوان از گرداب‌های سهمگین اجتماعی است.
‌قصه یک بازگشت،  از تاریکی اعتیاد تا سپیدی گچ و تخته
‌ داستان فیلم حول محور شخصیت علی ناصری می‌چرخد که نقش او را بیژن امکانیان با درکی درست و هنرمندانه ایفا کرده است. ناصری دبیر زیست‌شناسی است که پس از سپری کردن دوران تلخ اعتیاد و موفقیت در ترک آن، بعد از سه سال دوری به زادگاه خود بازمی‌گردد. او به واسطه سابقه نیک و خوش‌نامی پدرش، دوباره اجازه پیدا می‌کند تا در سنگر مدرسه و در مقام دبیر به خدمت مشغول شود. اما این بازگشت، آغاز یک نبرد تازه است. او نه تنها باید با قضاوت‌های احتمالی روبرو شود، بلکه با نسلی مواجه است که در معرض آسیب‌های جدی قرار دارند. داستان فیلم دبیرستان، حکایت ترمیم یک روح زخم‌خورده است که حالا می‌خواهد از تجربه‌های تلخ خود، پلی برای نجات شاگردانش بسازد.‌
قاب‌های ماندگار و حضور ستارگان در دهه شصت
فیلم اکبر صادقی از منظر تیم بازیگری، مجموعه‌ای از چهره‌های محبوب و متبحر آن سال‌ها را در خود جای داده است. بیژن امکانیان در این فیلم یکی از بهترین بازی‌های دوران جوانی خود را ارائه می‌دهد و استیصال و امید یک معلم دردمند را به خوبی به نمایش می‌گذارد. حضور افسانه بایگان و صادق هاتفی در کنار چهره‌های پیشکسوتی چون آزیتا لاچینی، وزنه بازیگری فیلم را سنگین کرده است. تماشای این تیم حرفه‌ای که جمعی از بازیگران باسابقه از جمله حمید طالقانی، سعید میرباقریو محمد صراف نیز آن‌ها را همراهی می‌کنند، برای مخاطب امروز تداعی‌گر روزهایی است که سینما با تکیه بر قدرت بازیگری و فیلم‌نامه‌های محکم، مخاطب را روی صندلی میخکوب می‌کرد.
‌ میراث اکبر صادقی در سینمای تعلیم و تربیت
‌ اکبر صادقی در دبیرستان به خوبی توانسته است فضای محیط‌های آموزشی آن دوران را بازسازی کند. او دوربین خود را به اعماق راهروهای مدرسه و میان نیمکت‌هایی می‌برد که هر کدام قصه‌ای پنهان در دل خود دارند. کارگردان با هوشمندی، موضوع حساس اعتیاد را در یک محیط آموزشی مطرح می‌کند تا هشدار دهد که معلم، تنها آموزگار فرمول‌های علمی نیست، بلکه دیده‌بان سلامت روان و اخلاق جامعه است. فیلم به لحاظ بصری و روایت‌گری، استانداردهای سینمای کلاسیک ایران را به خوبی رعایت کرده است و پس از گذشت چندین دهه، هنوز هم کشش داستانی خود را برای نسل‌های جدید حفظ کرده است.‌
اهمیت بازپخش آثار کلاسیک در مناسبت‌های ملی
‌انتخاب فیلم دبیرستان برای پخش امروز ، انتخابی هوشمندانه است. در شرایطی که سینمای امروز گاهی از دغدغه‌های اصیل آموزشی فاصله می‌گیرد، بازگشت به این آثار می‌تواند یادآور رسالت واقعی هنر باشد. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که شغل معلمی با ایثار و گذشت گره خورده است و یک معلم می‌تواند حتی با وجود گذشته‌ای لغزان، به الگویی از اراده و تغییر تبدیل شود. نمایش این فیلم در هفته معلم، فرصتی است تا دوباره به تماشای پیوند عمیق میان خانه، مدرسه و جامعه بنشینیم و نقش حیاتی مربیان را در هدایت جوانان بازخوانی کنیم.‌
مشق شب برای سینمای امروز 
دبیرستان از آن دسته فیلم‌هایی است که باید دوباره و دوباره دیده شود. تماشای این اثر به ما می‌آموزد که چگونه می‌توان با زبان هنر، سخت‌ترین گره‌های اجتماعی را باز کرد. علی ناصری در این فیلم، نماد انسانی است که شکست خورده اما دوباره برخاسته است تا اجازه ندهد دیگران طعم تلخ سقوط را بچشند. این فیلم امروز پخش خواهد شد تا بار دیگر به یاد بیاوریم که مدرسه، قلب تپنده جامعه است و معلمان، نگهبانان این قلب هستند. اگر به دنبال تماشای یک درام انسانی، پرتعلیق و در عین حال آموزنده هستید، تماشای این اثر کلاسیک را در این روز بهاری از دست ندهید و با قهرمان داستان در مسیر دشوار اما زیبای تعلیم و تربیت همراه شوید.

بهزاد خلج، نقش موسی(ع) را برای حاتمی‌کیا بازی می‌کند
 بهزاد خلج بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر در سریال موسی کلیم‌ا... به کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا، در نقش حضرت موسی ایفای نقش می‌کند.به گزارش ایرنا، پروژه موسی کلیم‌ا... که پیش‌تر سینمایی آن تولید و با بازی مریلا زارعی و علیرضا کمالی در نقش مادر و پدر او در جشنواره فیلم فجر اکران شده بود، از چندی پیش برای تولید سریالی وارد مرحله ساخت شده بود که به دلیل جنگ تحمیلی سوم کار متوقف شده بود.پس از توقف نزدیک به دو ماه از تولیدات سینمایی و تلویزیونی، تولید مجموعه موسی به زودی از سر گرفته می‌شود.

«آبی دست قشنگه»  میرطاهر مظلومی در استودیوهای رادیو نمایش!
رادیو نمایش با آغاز پخش دو سریال جدید «آبی دست قشنگه» به کارگردانی میرطاهر مظلومی و «سمیر» به کارگردانی بهرام سروری‌نژاد، مخاطبان خود را به شنیدن روایت‌هایی متفاوت از تحول لوطی‌های قدیمی و ماجراهای پرفراز و نشیب لاله‌زار دعوت می‌کند. به گزارش ایسنا به نقل از روابط‌عمومی رادیو نمایش، حکایت‌های واقعی از تحول شخصیت‌هایی نظیر علی گندابی، طیب حاج‌رضایی و مصطفی پادگان و تبدیل شدنشان از لات به پهلوان، همواره در فرهنگ عامه شنیدنی بوده است.بر همین اساس، سریال رادیویی «آبی دست قشنگه» به کارگردانی میرطاهر مظلومی ، با نگاهی طنزآمیز ، داستان تحول یک شرور اسم‌ورسم‌دار به جوانمردی مردم‌دار را روایت می‌کند.

مجسمه اسکار گمشده متعلق به پاول تالانکین، کارگردان مشترک مستند برنده جایزه «آقای هیچ کس علیه پوتین»، سرانجام پیدا شد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین ایسنا،‌ مجسمه اسکار متعلق به پاول تالانکین، بازیگر و کارگردان مشترک مستند برنده اسکار «آقای هیچ‌کس علیه پوتین» پس از آنکه مأموران اداره امنیت حمل و نقل، اجازه ندادند آن را در پرواز خود از نیویورک همراه ببرد، گمشده بود، سرانجام پیدا شده است.
تالانکین گفت که اسکار خود را پس از آن از دست داد که ماموران اداره امنیت حمل و نقل در فرودگاه جان اف کندی نیویورک اجازه ندادند آن را با پرواز لوفت‌هانزا به آلمان ببرد و ادعا کردند که می‌توان از آن به عنوان سلاح استفاده کرد.
این شرکت هواپیمایی به بی‌بی‌سی اعلام کرده است که این مجسمه «پیدا شده و به سلامت در فرانکفورت در اختیار ما است و در حال برنامه‌ریزی برای بازگرداندن آن به تالانکین در اسرع وقت است.
به گزارش گاردین، سخنگوی این شرکت هواپیمایی افزود: «ما صمیمانه از ناراحتی ایجاد شده متاسفیم و از صاحب آن عذرخواهی کرده‌ایم. رسیدگی دقیق و ایمن به وسایل مسافران برای ما از اهمیت بالایی برخوردار است. بررسی داخلی این شرایط در حال انجام است.»
تالانکین، که مستندسازی او از ماشین پروپاگاندی روسیه در مدارس ابتدایی تحسین بین‌المللی را به همراه داشت، به ددلاین گفت که قبلا این مجسمه را بدون مشکل در چندین پرواز همراه خود برده بود. اما وقتی به ترمینال شماره یک فرودگاه جان اف کندی رسید، مأموران اعلام کردند که نمی‌تواند این مجسمه طلایی حدود ۳٫۸ کیلوگرمی را به دلیل خطر امنیتی با خود به داخل کابین ببرد.
تالانکین پس از فرود در فرانکفورت آلمان، بدون داشتن اسکار گفت: «کاملاً گیج‌کننده است که چگونه آنها یک اسکار را سلاح در نظر می‌گیرند.» او گفت، در پروازهای قبلی با خطوط هوایی متعدد، آن را با خود در داخل هواپیما بردم و هرگز هیچ مشکلی پیش نیامد.»

برگزاری نمایشگاه کتاب به‌ویژه در شکل مجازی و در بستر یک آتش‌بس ناپایدار صرفاً یک برنامه فرهنگی نیست، بلکه نشانه‌ای از پویایی درونی جامعه‌ای است که می‌کوشد در دل ناامنی، همچنان خود را از مسیر معنا، اندیشه و روایت بازتعریف کند. در روزگاری که منطق بحران، زیست روزمره را در بر گرفته و افق‌های اطمینان به‌شدت تضعیف شده‌اند، هر کنش فرهنگی معنادار را باید فراتر از ظاهر آن و در سطحی عمیق‌تر فهم کرد. برگزاری نمایشگاه کتاب به‌ویژه در شکل مجازی و در بستر یک آتش‌بس ناپایدار از همین دست رخدادهاست؛ رخدادی که نه صرفاً یک برنامه فرهنگی، بلکه نشانه‌ای از پویایی درونی جامعه‌ای است که می‌کوشد در دل ناامنی، همچنان خود را از مسیر معنا، اندیشه و روایت بازتعریف کند. در چنین شرایطی، فرهنگ دیگر حوزه‌ای حاشیه‌ای یا تجملی نیست، بلکه به یکی از ارکان بقا و بازسازی اجتماعی تبدیل می‌شود. جامعه‌ای که در میانه بحران به کتاب و گفت‌وگو روی می‌آورد، در واقع از یک انتخاب بنیادین سخن می‌گوید: اینکه در برابر فروکاستن انسان به وضعیت صرفاً زیستی، بر ابعاد معنایی، تخیلی و انتقادی حیات انسانی تأکید کند. این انتخاب، خود نوعی «مقاومت فرهنگی» است؛ مقاومتی که نه در قالب تقابل مستقیم، بلکه در قالب بازتولید معنا و حفظ پیوندهای نمادین جامعه با خویشتن خود بروز می‌یابد.
نمایشگاه کتاب در این معنا، کارکردی فراتر از عرضه و تقاضای محصولات فرهنگی پیدا می‌کند. این رویداد به یک «فضای میانجی» بدل می‌شود؛ فضایی که در آن جامعه می‌تواند از وضعیت انجماد عاطفی و روانی فاصله بگیرد و بار دیگر به جریان زنده اندیشه و تخیل متصل شود. این اتصال، صرفاً فردی نیست، بلکه واجد ابعادی جمعی است؛ چرا که از خلال خواندن، نوشتن و گفت‌وگو، نوعی بازسازی حافظه مشترک و بازتعریف تجربه زیسته شکل می‌گیرد. با این حال، تغییر شکل نمایشگاه از فیزیکی به مجازی، خود حامل دلالت‌های مهمی است. مواجهه سنتی میان نویسنده و مخاطب که در آن، حضور فیزیکی، فضا، نگاه و حتی سکوت نقش‌آفرین بودند در بستر دیجیتال دستخوش دگرگونی می‌شود. آنچه در این گذار از دست می‌رود، «بدن‌مندی» تجربه فرهنگی است؛ همان کیفیتی که به ارتباط، عمق عاطفی می‌بخشد.
 محمدمهدی سیدناصری
پژوهشگر حقوق بین‌الملل کودکان